Wat is colloïdaal zilver?

Wat is colloïdaal zilver?

Tegenwoordig stoppen we vanalles in ons lichaam. Trek maar eens menig keuken- of badkamerkastje open. Sterker nog: trek die van jezelf eens open! Wat staat daar allemaal in? Blikken, potjes, pakjes, heultjes, doosjes, flesjes – uit de supermarkt, drogist of apotheek. Je denkt misschien te weten wat het is: een crème tegen puistjes, een pilletje tegen hoofdpijn, een flesje zilverwater tegen schimmels. Een pittige olie voor het eten of een zoetje voor de koffie. Goed, punt voor jou! Je weet wat je in je kastjes hebt. 

Probeer om erachter te komen wat je nou eigenlijk in je lichaam stopt.

Waar weet je eigenlijk wel écht wat je lichaam in zich opneemt, waar het vandaan komt en wat het met je doet? Bijvoorbeeld dat flesje zilver van Crystal Colloïdaal? Tijd om even terug te keren naar de schoolbanken, en colloïdaal zilver eens onder de loep te nemen!

Colloïdaal zilver: het is een hele mond vol

Colloïdaal zilver: het is een mondvol. Wanneer je het woordenboek openslaat lees je als definitie: ‘een vloeibare oplossing met deeltjes erin.’ In werkelijkheid is het natuurlijk iéts complexer. Een colloïde is een minuscuul klein deeltje dat groter is dan een molecuul: met een diameter van tussen de één en duizend nanometer. Het is moeilijk voor te stellen hoe klein dit is: we kunnen de deeltjes namelijk alleen onder de microscoop waarnemen. Wanneer deze nanodeeltjes in een vloeistof zilverdeeltjes zijn, noemen we het dus colloïdaal zilver. Als je over deze term struikelt, kun je dus ook gewoon nanozilver of fijnverdeeld zilver zeggen.

Zolang we ons kunnen herinneren, staat zilver al bekend om de genezende werking. Zo gebruikten de oude Grieken het al tegen maagzweren, of voor het genezen van wonden. Vroeger stopten mensen een zilveren muntje in hun glas melk of water om het te zuiveren. De grondlegger van het colloïdechemie is de Schotse wetenschapper Thomas Graham. In de negentiende eeuw ontdekte hij hoe je colloïdale deeltjes kon maken en hoe groot ze dan moesten zijn om in vloeistof te kunnen zweven.

Voordat de penicilline werd uitgevonden – wat nu de basis is van de synthetische antibiotica, werd zilver als het belangrijkste antimicrobiële middel gezien. Inmiddels is dat veranderd. Colloïdaal zilver wordt nog steeds wordt gebruikt voor oppervlaktes in ziekenhuizen (van bijvoorbeeld meubilair of machines), om ervoor te zorgen dat patiënten niet met nieuw opgelopen infecties het ziekenhuis verlaten. Maar als medische behandeling? Dan zal de dokter je tóch antibiotica voorschrijven. Hoewel we niet kunnen ontkennen dat antibiotica z’n werk doet, zitten er ook nadelen aan. Zo doodt het bijvoorbeeld óók de goede bacteriën (hello, schimmels!) en kunnen de slechte bacteriën over tijd resistent worden.

Hoe maak je colloidaal zilver?

Om die kleine, natuurlijke zilverdeeltjes te krijgen, heb je wel een snufje slimme wetenschap nodig. Een disclaimer: don’t try this at home! Eén veelgebruikte manier m colloïdaal zilver te krijgen, gaat als volgt: je stopt zilverstaven in een bak met gedestilleerd water. Deze wordt vervolgens onder stroom gezet, waardoor de kleine – nu elektrisch geladen – deeltjes zich losmaken tot de juiste grootte om in het water te zweven. De verhouding van water en zilver? Die verschilt per product! Voor een homeopathisch verdunde oplossing (zoals ons zilverwater) heb je voor elke miljoen waterdeeltjes, zes zilverdeeltjes.

Wij bij Crystal Colloïdaal maken ons colloïdaal zilverwater nét anders. Met onze zelfontwikkelde techniek zetten we zilver om in een stof die bestaat uit losse zilveratomen. Deze smelten we samen tot deeltjes die elk uit negen of meer atomen bestaan. Door een kleine negatieve lading blijven de zilveren nanodeeltjes gelijkmatig door het water zweven. Dit noemen we de zeta-potentiaal.

Bij toepassing van het product worden de zilverdeeltjes stapsgewijs via je huid en je bloedbaan in het lichaam opgenomen.

Hoe werkt colloïdaal zilverwater tegen bacteriën of infecties?

Hier wordt het ingewikkeld. Naast dat je veel moet begrijpen over DNA, moleculen en andere ingewikkelde termen uit de biologie, kunnen wetenschappers niet exact de vinger leggen op hoe colloïdaal zilver slechte bacteriën bestrijdt. Wel weten we het volgende: wanneer het nanozilver in contact komt met bacteriën die niet pluis zijn, kunnen ze de celwanden van de bacteriën doorboren, waar ze zilver ionen vrijlaten (nóg kleinere deeltjes!) Deze ionen kunnen vervolgens op briljante wijze het DNA van de bacterie aanpassen, waardoor deze bijvoorbeeld niet verder kan groeien, of “stikt”. Veel ‘goede’ bacteriën, die nodig zijn om bijvoorbeeld je darmflora in balans te houden, hebben een andere celwandstructuur – en worden daarom door het nanozilver met rust gelaten.

Omdat de dood van de bacterie van binnenuit komt, vanuit het eigen DNA, snapt de bacterie niet hoe deze in de toekomst aan de dood kan ontsnappen. Ofwel: resistentie wordt niet opgebouwd – wat bij antibiotica wél gebeurt.

Waar je met dat antibiotica-potje in medicijnkastje dus voorzichtig moet zijn in gebruik, wordt colloïdaal zilver dus wijd en breed ingezet. Bijvoorbeeld voor het behandelen van brandwonden, schimmels – of gewoon om het afweersysteem een goede boost te geven!

Zilver wordt al eeuwenlang voor verschillende toepassingen gebruikt. Maar wat is colloïdaal zilver eigenlijk? En hoelang wordt het al gebruikt? In deze blog lees je over het ontstaan van zilverwater en waar het water van Crystal Colloïdaal uit bestaat.

Ieder Element een andere toepassing

Wat is zilverwater?

Colloïdaal zilver wordt ook wel nanozilver of zilverwater genoemd. Dit is een vloeibare substantie waar elektrisch geladen zilverdeeltjes in zitten. Deze delen zijn zo klein dat ze met het blote oog onmogelijk te zien zijn. De zilverdeeltjes die gebruikt worden voor het zilverwater van Crystal Colloidaal worden gemaakt uit 0,9999 uur zilver en Grander® gevitaliseerd ultra puur water. Het zilverwater heeft een concentratie van 10 ppm en bestaat uit 80,5% colloïdaal zilverdeeltjes met een grootte van 0,65 nanometer. Deze samenstelling zorgt ervoor dat Crystal colloïdaal zilver het grootste effectief werkzaam oppervlak heeft van 7,1m2/liter. Het grootste gedeelte van dit water bestaat dan ook uit zilverdeeltjes in plaats van zilverionen.

Geschiedenis van colloïdaal zilver

Colloïdaal zilver kent een lange geschiedenis. Het gebruik van zilver gaat zelfs vele eeuwen terug en kwam rond 400 voor Christus voor het eerst in onze geschiedenis voor. Hippocrates, de vader van de hedendaagse geneeskunst, roemde zilver om zijn positieve werking op o.a. de gezondheidszorg. In 1861 kwam de Schotse chemicus Thomas Graham erachter hoe hij colloïdale deeltjes kon produceren. Deze deeltjes waren zo klein dat ze in een vloeistof bleven zweven (suspenderen) en zo ontstond zilverwater. Acht jaar later, in 1869, werd het oligodynamische effect door de Zwitserse Carl von Nageli beschreven. Uit dit onderzoek bleek dat colloïdale metaal suspensies uit bijvoorbeeld zilver, metaal en tin een microbiocide werking hadden. In de loop der jaren zijn hier verschillende medische en antiseptische toepassingen uit ontwikkeld.

De werking van zilver op de gezondheid- en welzijn van mens en dier is al eeuwenlang bekend. Door deze positieve werking ging er vroeger geen arts de deur uit zonder een voorraad aan zilver in de dokterstas mee te nemen. Tot 1999 werd colloïdaal zilver als medicijn verkocht- en gebruikt. Dit veranderde met de komst van antiseptische middelen en chemische antibiotica. Zilver en zilverwater werd steeds minder gebruikt en verdween langzaam naar de achtergrond. Momenteel vindt hier weer een shift in plaats. Mensen krijgen een steeds sterkere behoefte aan natuurlijke middelen die de gezondheid positief beïnvloeden. Mede door de resultaten in het verleden én de goede naam van colloïdaal zilver wordt een snelle comeback gemaakt.

Wat is ionisch zilver?

Veel producten die als colloïdaal zilver verkocht worden, bestaan voor het grootste deel uit ionisch zilver. Om de consument te verwarren wordt dit product onder verschillende namen aangeboden. De bekendste zijn: colloïdaal zilver, ionisch colloïdaal zilver, ionische zilverdeeltjes, mono atomisch zilver, zilver hydrosol of zilver water. Wil je meer weten over ionisch zilver en hoe je dit kunt herkennen? Lees dan snel verder.

Ionisch zilver is opgelost zilver in water. Dit opgeloste zilver noemen we zilverionen. Het grote verschil met colloïdaal zilver is dat zilveratomen een elektron missen. Hierdoor zijn ze niet volledig en zelfs instabiel. Om te zorgen dat ze toch ‘compleet’ zijn, gaat een zilverioon altijd op zoek naar iets wat ze volledig maakt. Met chloor als grote favoriet. De combinatie van chloor en zilverionen zorgt ervoor dat er zilverchloride (AgCl) wordt gevormd. Dit zorgt dat de werking op het lichaam heel anders is dan de werking van colloïdaal zilver. 

Hoe herken je ionisch zilver?

Wil jij weten of je per ongeluk ionisch zilver hebt aangeschaft? Dan zijn er meerdere manieren om hierachter te komen. Zo is ionisch zilver is gemakkelijk aan de kleur te herkennen. Als zilverionen in water zijn opgelost reflecteren ze geen licht. Het product is hierdoor helder en compleet kleurloos. Je kunt het water ook testen door keukenzout aan de vloeistof toe te voegen. Ionisch zilver zorgt ervoor dat er een witte wolk in de oplossing ontstaat. Zie je dit niet? Dan ontbreekt zelfs het ionische zilver. 

Colloïdaal zilver of ionisch zilver?

Wij vinden het belangrijk dat je precies weet wat je koopt en wij streven dan ook naar transparante product labels. Om te zorgen dat de markt zo transparant mogelijk blijft, analyseren wij niet alleen onze eigen producten maar ook die van andere leveranciers. Als een vloeistof voor meer dan 50% uit colloïdaal deeltjes bestaat kan het product gelabeld worden als colloïdaal zilver. Bevat het product meer dan 50% ionisch zilver? Dan moet dit ook op het productlabel staan.

Probeer om erachter te komen wat je nou eigenlijk in je lichaam stopt.

Er wordt ons vaak naar het verschil tussen ionisch zilver en colloïdaal zilver gevraagd. Dit kunnen wij makkelijk uitleggen. Het grote verschil tussen colloïdaal zilver en ionisch zilver is de stabiliteit. Hier zal je als je de producten op je huid gebruikt niet meteen iets van merken. Maar zodra er chloor in de buurt komt zal dit veranderen. Chloor komt voor in de maag en je lichaam, waardoor de werking van beide stoffen wel ineens heel verschillend is. Ionisch zilver zal er alles aan doen om stabiliteit te creëren en gaat verbindingen aan met de stof. Een misvatting is dat ionisch zilver na deze verbinding hetzelfde werkt als colloïdaal zilver. Er wordt gedacht dat zilverchloride die wordt gecreëerd omgezet wordt tot vrije zilverionen. Helaas is dat niet het geval.

Je lichaam wil namelijk zo snel mogelijk van deze stof af. Zilverchloride is niet alleen moeilijk op te lossen, het is nog giftig voor het lichaam ook. Zodra het product in aanraking komt met maagzuur kunnen er al geen ionen meer vrij komen. Ons lichaam maakt het daardoor onmogelijk om van een zilverchloride een vrije zilverioon te maken. Colloïdaal zilver daarentegen is wel bestand tegen maagzuur. De deeltjes behouden de originele vorm en veranderen niet. Je hoeft dus niet bang te zijn dat colloïdaal zilver ineens giftig wordt of niet meer oplosbaar is.

Waarom zijn zoveel producten ionisch zilver?

Veel producten die verkocht worden als colloïdaal zilver zijn eigenlijk ionisch zilver. Dit omdat het heel eenvoudig en goedkoop te maken is. Voor de productie heb je alleen een batterij van 9 volt en wat zilverdraad nodig. Commerciële bedrijven die ionisch zilver als colloïdaal zilver verkopen, gebruiken apparatuur met een hoogspanning tot wel 15000 Volt AC en een vermogen van 2000 Watt. Hierdoor zijn ze sneller in staat om grotere volumes te produceren. Het product blijft echter voor 80% tot 90% ionisch zilver. Als je in de hype omtrent ionisch zilver gelooft, dan is er geen enkele reden waarom je het niet zelf thuis zou produceren.

Misleidende labels en benamingen

Ionisch zilver komt met veel schuilnamen. Vooral gebruikt om de koper te misleiden. Hieronder zullen we enkele van de bekendste termen uitleggen:

Colloïdaal zilver

Helaas is colloïdaal zilver de meest gebruikte benaming voor producten met ionisch zilver. Deze benaming wordt het meest gebruikt, omdat verkopers misbruik maken van de naamsbekendheid.

Ionisch colloïdaal zilver

Sommige producenten labelen hun product als ionisch colloïdaal zilver. Ook hier probeert men simpelweg mee te liften op de naamsbekendheid en werking van colloïdaal zilver. Deze groep producenten beweert dat ionisch zilver het werkend bestanddeel is. Waarom noemen ze het dan niet ionisch zilver? Raar toch?

Ionisch zilverdeeltje

Het komt ook voor dat producenten beweren dat hun product uit ionisch zilverdeeltjes bestaat. Dit is al helemaal onzin. Je hebt zilverdeeltjes of zilver ionen, maar geen ionisch zilverdeeltje.

Mono atomisch zilver

Een andere benaming die gebruikt wordt, is mono atomisch colloïdaal zilver. Deze groep producenten beweert dat hun colloïdaal zilver bestaat uit deeltjes die 1 atoom groot zijn. Dit is natuurkundig gezien onmogelijk. Enkel edelgassen kunnen in mono atomische vorm voorkomen. De producent die beweert atomisch zilver te produceren zou in aanmerking komen voor de Nobelprijs voor Natuurkunde. Deze producten bestaan altijd uit ionisch zilver. Men gebruikt deze term enkel om indruk te maken op de koper.

Ieder Element een andere toepassing

Wat is zilver proteïne?

Veel producten die verkocht worden als colloïdaal zilver, zijn in feite zilver proteïne producten. Sommige aanbieders labelen deze producten als zilver proteïne of mild zilver proteïne. Helaas zien we bij de meeste producten het woord proteïne niet op het etiket of op de productbeschrijving terugkomen. Wil jij hier meer over weten en het verschil met colloïdaal zilver? Lees dan snel verder.

Zilver proteïne bestaan uit grote zilverdeeltjes die zo groot zijn dat ze niet in het water oplossen. Het is zelfs zo dat zilver proteïne van de drie typen colloïdaal zilver producten de kleinste deeltjesoppervlakte per concentratie hebben. Het menselijk lichaam is hierdoor niet in staat om het zilver te absorberen, waardoor het weinig effect op je lichaam heeft. De deeltjesoppervlakte is namelijk de belangrijkste factor voor de effectiviteit. Hoe groter de deeltjesoppervlakte is, hoe beter de werking van het product.

Risico’s van zilver proteïn
Het gebruik van zilver proteïne komt met vele gevaren. De concentratie zilverdeeltjes is namelijk zo hoog dat deze producten erom bekend staan argyrie te veroorzaken. Dit is een ziekte die ervoor zorgt dat je huid een blauw-grijze kleur krijgt. Iets wat met colloïdaal zilver gelukkig niet voorkomt. Daarnaast zorgt de toevoeging van de proteïnen aan het colloïdaal zilver ervoor dat de groei van bacteriën juist ondersteund wordt.

Argyrie

Argyrie is een zeldzame aandoening die optreedt bij langdurige blootstelling aan zilver dat zich ophoopt in het lichaam. Niet alleen de huid krijgt een blauwgrijze kleur, maar ook de ogen, inwendige organen en het tandvlees. De reden dat colloïdaal zilver hier niet voor zorgt is dat de deeltjes zo klein zijn dat het product op de normale manier wordt uitgescheiden. Zo hoopt het zilver zich niet op en hoef je niet bang te zijn voor een verkleuring van de huid.

Hoe herken je zilver proteïne?

Het komt vaak voor dat mensen colloïdaal zilver willen kopen maar in plaats daarvan met zilver proteïne thuiskomen. Gelukkig zijn er heel wat manieren om dit zilverproduct te herkennen. Wij hebben ze voor je op een rijtje gezet:

  • Hoe hoger het ppm van het product is, hoe donkerder de vloeistof. De kleur van zilver proteïne varieert dan ook van licht oranje tot bijna zwart.
  • Als je het product schudt vormt zich een schuimlaag bovenop de vloeistof. Dit kan tot minutenlang aanhouden.
  • De concentratie van het product is erg hoog. Vaak 30 of hoger.

Argyrie: uitleg over huidverkleuring

Er wordt vaak over colloïdaal zilver gezegd dat het voor blauwgrijze huidverkleuring kan zorgen. Een misvatting die wij graag ontkrachten. Op deze pagina lees je daarom alles over argyrie en waardoor dit optreedt.

Wat is argyrie?

Argyrie is afgeleid van het Griekse woord αργύρος/ argyros en is een dermatologische aandoening. Deze ziekte wordt veroorzaakt als je te veel elementair zilver, zilverstof of zilververbindingen binnenkrijgt en zorgt voor een blauwgrijze huidskleur. Dit komt doordat zilverzouten zich in de huid ophopen en later door het zonlicht worden geoxideerd. Dit is het best te vergelijken met het proces om foto’s te ontwikkelen. Je wordt niet gelijk met een blauwe huidskleur wakker. De eerste verkleuringen zie je in de vingernagels, daarna verspreidt het zich naar je tandvlees en het gelaat. Uiteindelijk zal heel je lichaam aangedaan zijn. Het zilver hoopt zich op in de diepste huidlagen en kan daarom niet genezen worden. Zelfs niet door het verwijderen van de bovenste huidlagen of lasertherapie.

De ziekte werd voor het eerst rond het eind van de 19e eeuw ontdekt. Dit kwam doordat er in de geneeskunde veel zilveroplossingen werden gebruikt. In de hedendaagse maatschappij komt Argyrie vooral voor doordat veel aanbieders ionisch zilver als colloïdaal zilver verkopen en mensen steeds vaker zelf colloïdaal zilver maken.

Waardoor krijg je huidverkleuring?

Om kosten te besparen wordt colloïdaal zilver steeds vaker door mensen thuis gemaakt. Je koopt een generator op aliexpress en kan voor een paar tientjes een onuitputtelijke voorraad maken. Helaas is dit niet hetzelfde als colloïdaal zilver. Het is namelijk onmogelijk om thuis colloïdaal zilver van hoge kwaliteit te maken. Afhankelijk van de methode maak je thuis tussen de 80%- en 100% ionisch zilver. Om het productieproces te versnellen wordt er vaak ook nog keukenzout aan de substantie toegevoegd. Een grote fout die onder andere voor argyrie kan zorgen.

Om dit beter uit te leggen moeten we eerst naar het verschil tussen colloïdaal en ionisch zilver kijken. Waar colloïdaal zilver een stabiel product is, is ionisch zilver dit totaal niet. Zolang je dit op de huid gebruikt zal het verschil niet opvallen. Zodra er chloor in de buurt komt verandert dit. Ionisch zilver zoekt chloor op om zo stabiliteit te creëren. Ook na deze verbinding werken beide stoffen heel verschillend. De combinatie van ionisch zilver en chloor zorgt voor zilverchloride. Een stof wat schadelijk is voor het lichaam en waar je lichaam dus zo snel mogelijk van af wil. Zodra het ionisch zilver in aanraking is gekomen met het maagzuur, wordt het product direct omgezet naar zilverchloride en kunnen er geen zilverionen meer vrijkomen. Bij colloidaal zilver ligt dit anders. De colloïdale deeltjes blijven in hun originele vorm en zullen door het maagzuur niet veranderen.

Het toevoegen van keukenzout (natriumchloride (NaCl) zorgt voor dezelfde reactie. Het ionische zilver reageert namelijk meteen op het chloor wat in het keukenzout zit. Door dit proces worden grote deeltjes zilverchloride gevormd, waardoor huidverkleuring kan optreden.

Wat is de maximaal toegestane inname van Zilver?

Colloïdaal zilver is een product wat veilig ingenomen kan worden. Toch bestaan er nog heel wat misvattingen over de dosering. Zo zou je van te veel zilver zelfs een blauwgrijze kleur krijgen. Iets wat bij colloïdaal zilver van Crystal uitgesloten is. Maar wat zegt de Nederlandse overheid eigenlijk over de maximaal toegestane inname van zilver? Je leest het op deze pagina.

Er zijn weinig referentiegegevens over de toegestane inname bekend. Hierdoor merken we dat de gegevens die wij op onze site en verpakking mogen delen niet tot de verbeelding spreken. Wij hebben daarom twee voorbeelden uitgewerkt, met de criteria die door de overheid zijn opgesteld als referentie.

Criteria inname zilver

De overheid heeft meerdere referenties opgesteld. De eerste betreft de kwaliteitseisen van het Waterleidingbesluit Bijlage A. behorende bij de artikelen 4 tot en met 4d. In onderstaande tabel maken we een vergelijking tussen hetgeen je mag innemen door het drinken van leidingwater en het per ongeluk doorslikken van 10 ppm colloïdaal zilver. Deze tabel is gebaseerd op het drinken van minstens 1,5 liter water (1500cc) per dag.

Parameter

Maximum waarde

Eenheid

Maximum waarde in ppm

Arseen

10

μg/l

0.01

Boor

0.5

mg/l

0.5

Cadmium

5

μg/l

0.005

Chroom

50

μg/l

0.05

Cyaniden

50

μg/l

0.05

Fluoride

1.1

mg/l

1.1

Koper

2

mg/l

2

Kwik

1

μg/l

0.001

Lood

10

μg/l

0.01

Nikkel

20

μg/l

0.02

Uit deze tabel kunnen we het volgende concluderen: als iemand per ongeluk 5 cc colloïdaal zilver inneemt kom je op 5 * 10 * 10-6 gr = 50 μg per dag uit. Dit is driemaal zoveel als het giftige lood. Als je 20 jaar elke dag leidingwater drinkt, mag je 109500 μg lood binnenkrijgen. Als we voor zilver dezelfde berekening maken zou dit betekenen dat je in 20 jaar tijd 109500/250 = 762 keer 5 dagen 50 μg zilver zou mogen innemen zonder dat je de toegestane hoeveelheid lood overschrijdt. Dit komt neer op 762/20 = 38 keer per jaar, bijna iedere week 250 μg, een bijna continue inname

MAC waarde zilver

De tweede referentie betreft de toegestane macwaarde op je werkplek. De macwaarde is de maximaal aanvaardbare concentratie van een stof in de lucht van je werkplek. Om tot deze concentratie te komen wordt er uitgegaan van een 8-urige werkdag en een 40-urige werk week. Volgens deze waarde mag je, mits de concentratie lager is dan de macwaarde, 5 dagen per week 8 uur lang lucht inademen die bevuild is met een stof zonder dat je daar gezondheidsschade van zal ondervinden. De macwaarden worden door de overheid vastgesteld en gepubliceerd in de Staatscourant.

Als voorbeeld nemen we de macwaarde van metallisch zilver. De waarde hiervan is 0,1 mgr/m3. Voor zilver verbindingen ligt deze waarde op 0,01 mgr/m3.

Voor lood geldt een maximum van 70 μg per 100 ml bloed. Een volwassene met gemiddeld 5 liter = 5000 ml bloed mag dus zonder blijvende gezondheidsschade 5000 ml * 70 μg/100 ml = 3500 μg lood in het bloed hebben. Een volwassen persoon ademt elke dag meer dan 16000 liter = 16 m3 lucht in en uit. Dit betekent dat deze persoon per werkdag van 8 uur gemiddeld minimaal 5,3 m3 lucht inademt. Stel nu dat de persoon de hele dag in een omgeving werkt waar de toegestane hoeveelheid van 0,1 mgr/ m3 zilver in de lucht aanwezig is. Dit betekent dat deze persoon 5,3 m3 * 0,1 mgr/ m3 = 0,53 mgr zilver binnenkrijgt. 0,53 mgr = 530 μg. Uit deze gegevens kunnen we concluderen dat een persoon die 40 jaar werkt volgens de overheid elke dag blootgesteld mag worden aan het inademen van 530 μg zilver per dag.

Hedendaagse toepassingen

Colloïdaal zilver wordt steeds vaker in producten voor persoonlijke verzorging gebruikt. Het Duitse bedrijf Beiersdorf AG (Nivea) heeft zelfs een productlijn met o.a. deodorant en shampoos met zilver. Veel cosmetische producten zijn verkrijgbaar in de vorm van crème, waterige lotions of hydrogelmedium. Een bijkomend voordeel van colloïdaal zilver is dat het als conserveermiddel werkt en het product dus langer houdbaar blijft. Vroeger begonnen de antimicrobiële toepassingen van zilver in huishoudelijke producten als zilveren borden en kruiken. Met dat in gedachten wordt zilver ook nu nog massaal in huishoudelijke toepassingen gebruikt. Zo wordt zilver op grote schaal gebruikt voor badkuipen, wasmachines, luchtreinigers met zilverfilters en koelkasten. Daarnaast worden zilveren nanodeeltjes veel toegepast op huishoudelijke voorwerpen als toetsenborden, hulpmiddelen en badkamerhandgrepen. Tegenwoordig wordt zilver zelfs in de ruimte door NASA gebruikt als onderdeel van het waterfiltersysteem. Het Nederlandse bedrijf ATECA was de eerste die een zilver-koper waterfiltersysteem creëerde voor commercieel en residentieel gebruik.

Tegenwoordig zijn er veel colloïdale producten op de markt. Het EU-beleid zegt dat geen enkele colloïdale producent medische claims mag maken, dat neemt helaas niet weg dat er veel slechte colloïdale en ionische zilverproducten op de markt komen. Misleidende marketing maakt het voor consumenten dan ook steeds moeilijker om het kaf van het koren te scheiden. Op aandringen van consumentengroepen (veelal gefinancierd door farmaceutische belangen) wordt er door overheidsregulatoren veel op de ‘rotte appels’ gefocust. Dit met de aanbeveling als onderbouwing voor een aanbeveling om alle colloïdaal zilverproducten van de markt te halen.

SHOP ZILVERWATER

Ontdek de variaties
van ons zilverwater

Nu shoppen

ALLE PRODUCTEN

Meer mineralen ontdekken?

Nu shoppen