Mythes over colloïdaal zilver

Mythes over colloïdaal zilver

Er is veel informatie op het internet over colloïdaal zilver, maar soms kan het moeilijk zijn om onderscheid te maken tussen wat echt is en wat verkeerde informatie is. Hoewel er veel prachtige dingen zijn die colloïdaal zilver kan doen, als verantwoordelijke fabrikanten en consumenten is het belangrijk om feiten van fictie te scheiden. 

Mythe 1: Alle colloïdale producten op de markt zijn hetzelfde. 

Er zijn veel producten die Colloïdaal Zilver genoemd worden, terwijl het in feite geen Colloïdaal Zilver is. Sommige fabrikanten komen met misleidende namen om de consument te overtuigen zoals Nanosilver of Monatomic silver terwijl deze producten in feite zeer weinig of geen metallische zilverdeeltjes bevatten. Metallische zilverdeeltjes zijn het eigenlijke antibacteriële middel dat nodig is; de meeste producten bevatten echter alleen zilverionen. Zilverionen zijn geen deeltjes en kunnen niet overleven in het lichaam vanwege hun reactieve aard en hun vermogen om snel verbindingen aan te gaan. Zilverchloride is een verbinding die gevormd wordt wanneer zilverionen zich verbinden met chloride-ionen. Het is een onoplosbare verbinding, wat betekent dat als het eenmaal in het menselijk lichaam is gevormd, het niet meer oplost. Zilverionen en chloride-ionen hebben zo’n sterke aantrekkingskracht op elkaar dat het vrijwel onmogelijk is om ze uit elkaar te houden. Zodra ze elkaar gevonden hebben, vormen ze de zilverchlorideverbinding. Alle ionische zilververbindingen veranderen in zilverchloride zodra ze in het lichaam aanwezig zijn, omdat er een grote voorraad chloride-ionen in verschillende vormen beschikbaar is. Zilverchloride is een onoplosbaar zout dat niet oplost in het lichaam als het eenmaal gevormd is. Zilverchloride wordt door de nieren geëlimineerd en via de urine uitgescheiden. 

Aangezien ionisch zilver lang niet zo effectief is als echt colloïdaal zilver met metaaldeeltjes, waarom staat er dan op de meeste producten geen duidelijk etiket? Helaas heeft deze marketing truc invloed op veel klanten die gewoon niet weten het verschil.

Enkele productnamen die geen echt colloïdaal zilver zijn, zijn:

Monoatomisch zilver: beweert colloïdaal zilver te zijn dat bestaat uit deeltjes met enkele atomen. Dit is onmogelijk vanwege de wederzijdse aantrekkingskracht van van der Waal, een aantrekkingskracht die wordt uitgeoefend tussen gelijksoortige atomen en moleculen. Deze kracht zorgt ervoor dat identieke atomen die zich dicht bij elkaar bevinden, naar elkaar toe worden getrokken en een cluster van atomen vormen. Zo’n cluster van zilveratomen wordt een zilverdeeltje genoemd. Door aggregatie worden de deeltjes groter totdat ze groot genoeg zijn om een zeta potentiaal te creëren die een wederzijdse afstotende kracht opwekt. De onderlinge afstoting door de zetapotentiaal is tegengesteld aan de aantrekkende kracht, waardoor de colloïde een stabiele toestand bereikt. Enkele atomen zijn niet groot genoeg om een zeta potentiaal lading te creëren en hebben daarom geen kracht om de wederzijdse aantrekkingskracht tegen te gaan. Het is de van der Waalse kracht van wederzijdse aantrekkingskracht die het bestaan verhindert van colloïden waarvan de deeltjes uit afzonderlijke atomen bestaan. De waarschijnlijkheid van het bestaan van mono-atomaire colloïden is praktisch nul. 

Zilverhydrosol: de definitie van hydrosol is een colloïdale suspensie in water, hetgeen colloïdaal zilver zou betekenen, maar de meeste bekende producten op de markt zijn eigenlijk ionisch

Nanozilver: producenten gebruiken dit label vaak om de klant te laten geloven dat het product ionisch is, terwijl ze de indruk willen wekken dat het product daadwerkelijk metallische zilverdeeltjes bevat.

Mythe #2: Colloïdaal Zilver is slecht voor het lichaam

Ooit van de uitdrukking gehoord dat er maar een paar rotte appels nodig zijn om de boel te verpesten? Dit is precies wat er gebeurde toen een zeer klein aantal gevallen van argyria in de media werd belicht, waardoor colloïdaal zilver een wankele reputatie kreeg. 

Argyria wordt gedefinieerd als het blauw worden van de huid na inname van zilver. Maar zoals we al eerder bespraken, gaat het bij de meeste van deze producten om ionisch zilver met hoge concentraties en grote deeltjes. De meest bekende gevallen zijn mensen die thuis onder twijfelachtige omstandigheden ionisch zilver maken en het in exorbitante hoeveelheden (liters per dag) drinken! Uiteraard is alles met mate, want de meeste consumenten zijn zich bewust van de gevaren van veel vrij verkrijgbare medicijnen, die in grote hoeveelheden dodelijk kunnen zijn. Hoewel colloïdaal zilver een slechte reputatie heeft, is het niet zo vaak dat we ons afvragen wat er in deze gevallen werkelijk gebeurd is.  Er zijn geen gevallen bekend van argyrie met echt colloïdaal zilver en volgens een proef met vrijwilligers onderzochten wetenschappers commerciële oplossingen zonder veranderingen in de longen, harten of organen van de buikholtes.

Mythe #3: Colloïdaal zilver versterkt je immuunsysteem.

Van colloïdaal zilver is bekend dat het bacteriën aantast, maar het heeft weinig te maken met het daadwerkelijk helpen van je immuunsysteem om beter te presteren. Denk dat colloïdaal zilver werkt als een antibioticum: het verwijdert de slechte bacteriën waardoor je immuunsysteem minder stress te verduren krijgt, maar de directe immuunhulp is in het beste geval minimaal. 

Mythe#4: Colloïdaal zilver doodt alle bacteriën. 

Hoewel zilver algemeen erkend wordt als een antibacterieel middel, is er geen zekerheid dat het alle soorten bacteriën, schimmels en virussen doodt. Door de geschiedenis heen werd zilver gebruikt voor medicinale doeleinden, maar het raakte uit de gratie door de komst van moderne antibiotica. Helaas beginnen we nu de gevolgen te begrijpen van de moderne antibiotica zoals wij die kennen. De Wereldgezondheidsorganisatie meldt dat “antibioticaresistentie een van de grootste bedreigingen is voor de wereldgezondheid, voedselzekerheid en ontwikkeling vandaag de dag. “1 

Van colloïdaal zilver is bewezen dat het een breed scala van veel voorkomende bacteriën doodt en het wordt gezien als een oplossing voor het probleem van antibioticaresistentie, maar niet elke bacterie is bestudeerd en er ontstaan elke dag nieuwe stammen. 

Er zijn 3 algemene processen die plaatsvinden wanneer colloïdaal zilver in contact komt met bacteriën: 

  1. Het zilver dringt door in het celmembraan van de bacterie, waardoor de celwand open en kwetsbaar wordt en het zilver de kern binnenin kan aanvallen.
  2. Het zilver snijdt het leven van de bacterie af door het metabolisme en de ademhaling van het organisme te verstoren.
  3. Het zilver stopt de reproductie, waardoor groei wordt voorkomen.

Resistentie tegen zilver is mogelijk, zij het zeer moeilijk omdat daarvoor veel mutaties in de cellen nodig zijn en veel bacteriën niet in staat zijn lang genoeg te overleven.

Nu antibiotica resistentie een grotere bedreiging wordt en de wetenschappelijke gemeenschap vele slimme toepassingen voor zilver vindt, is het nog steeds belangrijk om te onthouden dat colloïdaal zilver studies nog relatief nieuw zijn en veel van deze bevindingen zijn nog niet definitief en nog steeds niet goedgekeurd door de EU en de FDA. Veel producenten van ionisch zilver maken medische claims die niet onderbouwd zijn en nog nader onderzocht moeten worden, daarom raden wij u als consument aan om uw eigen oordeel te vormen en zoveel mogelijk onderzoek te doen. Als het product wordt aangeprezen als te mooi om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook. 

Mythe #5: Colloïdaal zilver is helder en moet verpakt worden in een glazen fles. 

Dit is waarschijnlijk een van de grootste mythes op het internet over colloïdaal zilver. Veel bedrijven zullen beweren dat het heldere product een gevolg is van zuiverheid. Maar wat betekent dat eigenlijk? Na honderden testen uitgevoerd door Crystal Colloidals met onafhankelijke laboratoria, is keer op keer bewezen dat de laagste kwaliteit zilver ionisch is en het is helder als water. Echt colloïdaal zilver kan nooit helder zijn omdat zilver nanodeeltjes licht absorberen op een golflengte van 400 nm waardoor de vloeistof een amber kleur krijgt wanneer men een lichtbron door de vloeistof heen ziet.  

Bovendien worden de meeste vloeistoffen die zeer stabiel zijn en geen risico vormen om instabiel te worden, voornamelijk verpakt in PET plastic. Echt colloïdaal zilver is zeer stabiel en kan heel goed in glas worden verpakt. In feite heeft Crystal Colloidals vele jaren PET verpakkingen gebruikt. Alleen uit duurzaamheidsoverwegingen hebben we dit jaar de overstap gemaakt naar glazen flessen. Het probleem is dat ionisch zilver zeer instabiel en lichtgevoelig is en dus amberkleurig glas of MIRON glas nodig heeft. Als een product beweert dat het zilver hierin verpakt moet worden, vraag dan de fabrikant om een lab rapport over de totale ionische concentratie versus de colloïdale concentratie van het product. 

Het vergelijken van echt colloïdaal zilver met andere producten op de markt is als het vergelijken van appels met peren en zonder een wetenschappelijke achtergrond kan het moeilijk zijn om te weten wat te geloven. Gelukkig zal colloïdaal zilver en nanodeeltjes alleen maar blijven groeien in populariteit en als nieuwe studies op de voorgrond komen zal het interessant zijn om te zien wat we leren! 

Wat zijn dingen die je weet of gelooft over Colloïdaal zilver om waar te zijn? Laat ons ze bevestigen of ontkrachten! Nieuwsgierig naar een colloïdaal zilver product? Email ons op info@crystal-colloidaal.nl en wij zullen met plezier onderzoek doen of laboratorium ondersteuning bieden. 

SHOP ZILVERWATER

Ontdek de variaties
van ons zilverwater

Nu shoppen

ALLE PRODUCTEN

Meer mineralen ontdekken?

Nu shoppen